The last adventures

Dinsdag 24 september
We worden vroeg wakker terwijl het regent buiten. Balen, want vandaag willen we in de ochtend een
edelstenenmijn bezoeken. Tijdens ons ontbijt stopt het gelukkig met regenen, maar nat is het nog
wel buiten. De gids meldt zich bij het hek, een oudere man gekleed in een traditionele sarong en een
tuktuk. We gaan op weg en rijden door de stad, waarna we de stad weer uitrijden. De gids rijdt langs
een paar woningen en roept door de openstaande deuren naar de bewoners. Een paar dames komen
naar buiten. De gids vraagt of er in de buurt nog gewerkt wordt in de mijnen. Hij wordt
doorverwezen naar een ander huis. Blijkbaar is het niet zo simpel want we moeten toch wel wat
huizen af voordat hij een geschikte plek heeft gevonden. We rijden de velden in, waar midden in het
veld een houten bouwwerk staat. We rijden er heen, echter is het verlaten. Terwijl de gids ons staat
uit te leggen wat we zien, komt er een man slechts gekleed in een sarong en een kapmes uit het
struikgewas gelopen. De gids legt uit dat wij graag een mijn willen zien. Helaas is deze mijn niet in
gebruik, dus gaan we weer op pad.

De gids rijdt weer naar wat woningen toe, inmiddels begint het weer flink te regenen. Het duurt
even, maar uiteindelijk lijken we beet te hebben. Door de regen rijden we naar de mijn. We komen
aan bij een open plek. Gelukkig is het inmiddels weer droog en zijn hier wel mannen aan het werk.
Door de regen zijn er grote plassen ontstaan op het terrein. We banen ons een weg tussen door de
plassen door. De gids is zo galant dat hij Angélique over de plassen helpt.
Bij de mijn zijn vijf mannen aan het werk. Boven een gat van zo’n 20 meter diep is een houten
stellage gebouwd. In de stellage bevindt zich een elektrische katrol, waarmee zakken met zand uit de
diepte omhoog worden getakeld. Er wordt frisse lucht in de mijn geblazen, zodat de mannen die in
de mijn werken voldoende zuurstof hebben. De gids laat ons zien op welke wijze de mannen boven
en beneden met elkaar communiceren: met een soort tuinslang. Eenvoudig, maar effectief!
De gids vertelt ons dat de mannen soms maandenlang op een dergelijke locatie verblijven. Er staat
een soort hut naast de mijn, waar zij slapen en eten. Eén van de mannen is er aan het koken.
Indrukwekkend om te zien onder welke primitieve omstandigheden de mannen hier leven. Helaas
wordt er alleen zand omhoog gehaald en wordt er geen zand gewassen. Wel biedt één van de
mannen JJ een zakje met ruwe edelsteentjes aan die hij op deze locatie gevonden heeft. Er wordt
even onderhandeld waarna JJ de nieuwe eigenaar van de edelstenen is. [zie ook video's van de mijn]

We verlaten de mijn en vragen de gids of we naar een locatie kunnen waar edelstenen geslepen en
gepolijst worden. Uiteraard kent onze gids deze, dus rijden we weer terug naar het centrum van
Ratnapura. We worden opgevangen door een man die ons meeneemt naar een plek waar een soort
van winkeltjes zitten. We lopen een van die ruimtes binnen. Er staan stoelen aan de kant, een bureau
in het midden en achterin een slijptafel met daarachter een jongeman. Het is een bedrijf waar
mensen edelstenen kunnen laten slijpen. Achter het bureau zit de manager van het bedrijfje.
De jongeman achter de slijptafel krijgt een ruwe steen aangereikt en begint de slijpmachine in te
stellen en start met het slijpen van de steen. Wat heel fijn is, is dat de manager goed Engels spreekt,
dus we kunnen hem allerlei vragen stellen. Inmiddels stroomt zijn “winkeltje” vol met allemaal
mannen, die hem soms een steen aanreiken om deze te laten beoordelen. Diverse keren worden er
ook aan Angélique prachtige edelstenen getoond. Uiteraard in de hoop dat we er eentje kopen. Maar
wij zijn vooral gefocust op het slijpen van de steen en proberen zoveel mogelijk vragen beantwoord
te krijgen. De manager vertelt dat het slijpen van een steen echt een vak is. Je moet een steen leren
“lezen”. Je wilt zoveel mogelijk karaat (gewicht) behouden dus het op de juiste wijze slijpen van een
steen is van belang. Afhankelijk van de grootte van de steen en de slijpvorm duurt het slijpen en
polijsten van een steen tussen de 1,5 en 4 uur.

Langzaamaan zien we dat de steen (een granaat) vorm begint te krijgen. Regelmatig bekijkt de slijper
de vorm en gaat hij verder met slijpen. Na een tijdje is de vorm goed en gaat hij over tot polijsten, dit
doet hij met een soort tandpasta en een slijpschijf. Na niet al te lange tijd begint de steen te
fonkelen. De manager vertelt over saffieren (die veel gevonden worden in Sri Lanka) die wit zijn en
een kleine inwendige kleuring hebben. Door verhitting verkleuren de stenen. Afhankelijk van de hitte
worden ze blauw of roze. Hij vraagt of we het interessant vinden om dit proces te bekijken. Waar we
ja op antwoorden.

Na een tijdje is de steen klaar, hij is werkelijk prachtig!! We zijn onder de indruk wat voor een
transformatie de steen heeft doorgemaakt. We besluiten de steen te kopen als dank voor alle uitleg
en natuurlijk als mooi aandenken. We gaan op pad met de eigenaar, na een eindje rijden komen we
aan bij hem thuis. Hij haalt een zakje met kleine witte saffieren tevoorschijn. Achter zijn huis staat
een schuur met twee gasinstallaties. Hij verdeelt de stenen in twee delen, het ene deel gaat in de ene
installatie en het andere deel in de ander. Hij legt ons uit de hij beide installaties op een andere
temperatuur instelt, zodat uit de ene straks blauwe en de andere roze saffieren komen. Het totale
proces duurt zo’n 6 uur, daar gaan wij niet op wachten. We bedanken de eigenaar en rijden met onze
gids terug naar het hotel.

In het hotel bestellen we weer een taxi. Onze volgende bestemming is Sinharaja het laatste stuk
(beschermd) oerwoud in Sri Lanka. De afstand is op zich niet groot, maar omdat we de bergen in
gaan en daardoor de wegen zeer bochtig zijn, is het weer lange rit. Onderweg halen we bij de bakker
wat broodjes voor onderweg. De rit is weer prachtig door de bergen en het oerwoud. Na zo’n twee
uur rijden komen we aan bij het hotel. We staan voor een dicht hek en zien geen bel. Onze chauffeur
helpt ons om het hotel te bellen, maar die nemen niet op. Vreemd….. Aan de overkant van de weg is
een man thee aan het plukken. Hij weet ons te vertellen dat er al een tijdje niemand is. We kunnen
hier dus niet terecht. Dit hebben we nog nooit meegemaakt. Behoorlijk balen want we zitten midden
in de jungle, wat nu? De man vertelt ons dat een vriend van hem een homestay heeft en gids is in het
oerwoud.

De chauffeur rijdt ons naar het huis van de gids. De vrouw en zoon des huizes zijn niet voorbereid op
onze komst, maar gaan direct aan de slag met het schoonmaken van de kamer. We krijgen thee
aangeboden en komen even bij op het balkon met uitzicht op het oerwoud. Allerlei vogels vliegen af
en aan, dat ziet er goed uit. Aan het einde van de middag komt de man des huizes thuis. We voelen
ons zeer welkom en zijn blij dat we toch een plekje hebben waar we kunnen overnachten. De kamer
is eenvoudig, maar prima. Wel treffen we een beest aan dat lijkt op een rups, voor de zekerheid
verwijderen we het uit de kamer. Later komen we erachter dat het een bloedzuiger was, maar goed
dat we die eruit gelaten hebben.

We krijgen een diner aangeboden. De vrouw des huizes heeft werkelijk heerlijk gekookt. Ze heeft rijst
met curry, kip, boontjes en papadum gemaakt. Onze gastheer blijkt gids te zijn in het nationale park
waarvoor we gekomen zijn, we besluiten dan ook om de volgende ochtend met hem mee te gaan.

Woensdag 25 september
Na een slechte nacht op een te dunne matras op een houten lattenbodem, gaat de wekker om 6.00
uur. Het ontbijt staat al klaar: dikke plakken plakrijst, met een uienmengsel, gebakken ei, sambol en
bananen. Niet helemaal het ontbijt waar we op gehoopt hadden, maar omdat we een lange
wandeling gaan maken door het oerwoud, wel verstandig om iets te eten. Het regenwoud doet zijn
naam eer aan want het regent. Onze gids adviseert ons om katoenen sokken te dragen, ter

bescherming tegen de bloedzuigers in het park. Deze trek je over je eigen sokken en broekspijpen
aan, waarna je je schoenen aan doet. Heel comfortabel is het niet, maar blijkbaar wel nodig. We
halen onze regenjasjes uit de koffer (die we gelukkig de hele vakantie niet nodig hebben gehad) en
gaan op weg naar het park. Na een kwartier lopen komen we aan bij de ingang van het park waar we
ons inschrijven en entreegeld betalen. Bij de ingang zijn meerdere bezoekers met gids en de meesten
zijn al druk met hun camera in de weer. Een aantal zijn opgewonden omdat de blue magpie is gezien.
Dit is een bijzondere en mooie vogel in blauw en bruin, een vogel die alleen op Sri Lanka voorkomt.
Samen met de gids gaan we op pad. Voor ons is het enigszins een luxe jungle wandeling aangezien
het pad geasfalteerd is, waardoor het gemakkelijk loopt. Onze gids is al 25 jaar werkzaam in het park
en kent alle flora en fauna. Hij weet veel te vertellen en snel vogels te spotten. Op enig moment
verdwijnt de gids de struiken in, een tijdje later wenkt hij ons mee de struiken in. Helemaal
verscholen tussen de takken zit een klein uiltje. Hij heeft zo’n goede camouflage dat we echt drie
keer goed moeten kijken voor we hem zien. Als we de struiken weer uitkomen, komen we er
(eindelijk) achter waarom we de katoenen sokken aan moesten. Over onze schoenen en sokken
kruipen meerdere bloedzuigers (grote en kleine).

We vervolgen onze wandeling en zien heel veel vogels en prachtige grote vlinders. Nu we wat verder
in het oerwoud zijn, worden we regelmatig “beklommen” door bloedzuigers. Op enig moment
spotten we er zelfs eentje bij JJ op zijn hand, die al lekker van JJ zijn bloed heeft geproefd. Onderweg
spotten we ook een groene spitssnuit slang. Een hele lange dunne gif groene slang, die met zijn kleur
nauwelijks opvalt in het groen. Na onze wandeling lopen we weer terug naar de homestay, waar we
nog een heerlijke lunch krijgen aangeboden. De vrouw des huizes heeft weer heerlijk gekookt, dit
keer krijgen we rijst met gedroogde vis, gepofte kikkererwten en dahl. Ze vertellen dat de vrouw des
huizes drie keer per dag kookt, nou petje af hoor. We vinden één keer per dag al veel.
Na de lunch vertrekken we weer. Het is ons helaas niet gelukt om via Pickme een taxi te regelen
omdat we zover overal vandaan zitten. Gelukkig heeft onze gastheer een vriend gevonden die ons
naar Negombo wil brengen. Een uur later dan afgesproken komt de vriend aangereden met een
kleine Suzuki Alto. Op zich geen probleem daar hebben we vaker mee gereisd, echter heeft de vriend
ook een vriend meegenomen. Hierdoor kan de koffer niet op de bijrijdersstoel zoals we dat eerder
hebben gedaan. De heren zijn druk met het passen en meten om de twee koffers in het kleine
autootje te krijgen. Angélique en de gastvrouw staan er gniffelend bij te kijken. Uiteindelijk zit er
niets anders op dan dat de vriend één van de koffers op schoot neemt. Na ruim drie uur rijden door
jungle, bergen en dorpjes komen we aan in Negombo.

Donderdag 26 september
De laatste dagen in Sri Lanka zijn aangebroken. We besluiten het lekker rustig aan te doen. Na het
ontbijt gaan we even relaxen bij het zwembad. Rond de lunch wandelen we naar het centrum waar
we genieten van een heerlijke kop koffie en lunch. We besluiten een tuktuk te nemen naar het
Nederlandse fort. Helaas is er weinig meer van over en doet het bouwwerk nu dienst als gevangenis.
We lopen terug naar het centrum waar we de dag afsluiten met een hapje eten.

Vrijdag 27 september
Het is onze laatste volle dag voor we weer terug vliegen naar huis. We willen vandaag nog naar
Colombo. Op de vele reisblogs wordt aangegeven dat Colombo niet echt de moeite waard is.

Hierdoor reizen de meeste reizigers direct door naar Negombo om vanaf daar de rondreis te starten.
Vlakbij ons hotel is een treinstation, het lijkt ons leuk om met de trein naar Colombo te gaan.
Wanneer we op het stationnetje aankomen, blijkt dat het nog ruim een uur duurt voordat de
volgende trein komt (als die al op tijd is). We besluiten hier niet op te wachten en nemen een taxi
naar Colombo. Wanneer we de stad naderen, merk je direct het verschil qua drukte en verkeer. We
laten ons afzetten bij het Nederlandse fort waar we starten met een kop koffie. Daarna gaan we op
weg om de stad te verkennen. Zo komen we op een hele grote markt waar allerlei producten worden
verkocht. De markt kent allerlei secties zoals tassen, schoenen, kleding, horloges, huis en
keukengerei en wat al niet meer.

JJ hoopt in Colombo nog ruwe edelstenen te scoren, maar die komen we helaas niet meer tegen. Wel
hele straten vol met juwelierszaken die vooral gouden sieraden verkopen. Tegen het einde van de
middag houden we het voor gezien en nemen we de taxi terug. We eten in hetzelfde restaurant als
waar we voor het eerst in Sri Lanka gegeten hebben.

Zaterdag 28 september
Helaas ons avontuur in Sri Lanka is tot een einde gekomen. We hebben de avond ervoor met het
hotel geregeld dat zij ons naar de luchthaven brengen. De taxi staat dan ook al vroeg voor ons klaar,
zelfs met een ontbijt pakketje voor onderweg. Met een minuut of twintig staan we op de luchthaven.
We hebben een goede vlucht terug naar huis en komen om 19.00 uur ’s avonds aan op Schiphol. [zie video van de luchthaven Abu Dhabi]
Jeetje wat hebben we weer een prachtige reis gemaakt. Wat een mooi land, vriendelijke mensen en
heerlijk eten. We hebben prachtig weer gehad en mooie avonturen meegemaakt. Kortom, een reis
die ons nog lang bij zal blijven.