King on the rock

Dinsdag 10 september

Vanochtend nemen we een taxi naar Sigiriya. Vandaag hebben we een redelijk goed Engels sprekende, praatgrage chauffeur. Leuk voor ons want dat geeft ons de gelegenheid om hem ook allerlei dingen te vragen over Sri Lanka.

Aangekomen in Sigiriya starten we met de wandeling/beklimming naar de Pidurangala rots. De Pidurangala is zo'n 200 meter hoog. Het eerste deel van de klim is een heilige tempel. Dus de knieën moet weer bedekt zijn, petten moeten af en de schoenen uit. Na de tempel gaat het pad over in uitgehakte treden. Gelukkig bevindt dit deel van de klim zich aan de schaduwzijde van de rots, waardoor het nog te doen is met de warmte. Halverwege de klim treffen we een grote liggende boeddha. Daarna wordt de klim lastiger en moeten we vover grote rotsblokken klauteren. Dit gaat de ene keer makkelijker dan de andere keer. Op enig moment naderen we een punt waar je middels een touw van de ene rotsblok naar de andere moet klimmen. Hier staan twee Russische dames waarvan één er doodsangsten uit staat. We vragen of we ze een handje kunnen helpen, waar ze opgelucht ja antwoord. Daarop trekt JJ het touw strak en stapt Angélique naar de overkant van de rots. Hierdoor kan zij de dames een hand geven en zo naar de andere kant helpen. Met een fijn geknepen hand door de angstige Russische dame, gaan we verder. We klimmen over en/of wringen ons tussen nauwe rotsblokken door. Het einde van de klim is in zicht, maar het lastigste deel moet nog komen, blijkt. De opstappen worden hoger en de doorgangen smaller. De angstige Russische dame besluit het op te geven, ze zegt: de beloning (uitzicht) weegt niet op tegen de stress die het mij kost! Wij gaan wel door na nog een klein stukje klimmen zijn we er bijna. Een Belgisch echtpaar geeft ons aanwijzingen voor het laatste en meest lastige stuk. We moeten een grote opstap maken en vervolgens door een heel nauwe horizontale spleet kruipen. Angélique komt boven maar niet zonder de nodige schaaf- en blauwe plekken. JJ doet het iets charmanter en komt boven zonder beschadigingen.

Boven op de rots aangekomen moeten we eerst even bijkomen. Al snel kunnen we genieten van het fantastische uitzicht. We hebben voor deze beklimming gekozen omdat je vanaf deze rots uitzicht hebt op de Lion rock (Sigiriya). Rond 500 na Chr. bouwde een koning na het plegen van een staatsgreep een paleis bovenop de rots. Het diende vanwege de ligging gelijk als fort. Het paleis was bereikbaar via een grote trap, waarvan een deel werd geflankeerd door een enorme leeuwenstructuur. Alleen de poten van deze leeuw zijn vandaag nog zichtbaar, maar de rots dankt zijn naam "Leeuwenrots" aan deze sculptuur.

Het uitzicht is werkelijk fantastisch. Uiteraard is de Leeuwenrots zelf ook te beklimmen maar van het paleis is niet zo veel meer over. Vanaf de rots heb je niet alleen uitzicht op de Leeuwenrots, maar ook op de omgeving. Bovenop de rots staat een enorm harde wind, dus een beetje uitkijken is wel van belang. Waar we van opkijken is dat boven op de rots de nodige zwerfhonden rondlopen...hoe zijn die hier gekomen? Dit geldt ook voor een lokale familie met zeer jonge kinderen?

Tijd om te beginnen aan de afdaling, ondanks dat dit iets makkelijker gaat dan de klim, is het ook nu uitkijken geblazen. Na het lastige deel gaat de afdaling prima. De arme honden die op de rots verblijven blijken enorm dorstig te zijn. We proberen ze wat water te geven door dit in een kuiltjes in de rotsen te gieten. De honden maken hier dankbaar gebruik van en volgen ons tijdens de afdeling in de hoop op nog een beetje water. We komen onderweg een stel tegen met een tak. De man vertelt dat ze worden achtervolgd door een aap die het op hun drinken heeft voorzien. De aap springt zelfs op de vrouw. Met een iets minder gerust gevoel passeren wij op de weg naar beneden nog wat apen, maar gelukkig laten zij ons met rust.

Eenmaal beneden pakken we een tuktuk naar het stadje waar we onze eerste cappuccino in dagen drinken. Wat kan dat toch lekker zijn.

We maken nog een wandeling door het dorpje en bewonderen de vliegende honden en het uitzicht op de Sigiriya rots.

Wanneer we na het eten terug willen naar Dambulla, blijkt het moeilijk om een taxi terug te vinden. De lokale tuktukchauffeurs proberen de PickMe chauffeurs te weren, en ondanks meerdere pogingen kunnen we via de app niemand vinden. Na een tijdje rondvragen is er eindelijk iemand bereidt om ons naar Dambulla te brengen, voor dubbel het bedrag van wat het eigenlijk zou moeten kosten.

[zie ook een paar video's met een impressie van de wind en uitzicht van de Pidurangala rots].

Woensdag 11 september

Vandaag gaan we met dezelfde chauffeur (Isham) als gisteren van Dambulla naar Kandy, een rit van zo'n twee uur. We hebben mooie gesprekken met de chauffeur over het dagelijks leven in Sri Lanka, de aankomende verkiezingen in Sri Lanka en zijn werk als beroepsmilitair in het Sri Lankaanse leger. Hij is ook geïnteresseerd in het leven in Nederland en de verschillen die we zien op o.a. economisch vlak. We merken al snel dat Isham een ambitieus man is, hij wil graag andere talen leren, omdat hij overtuigd is dat dit hem zal helpen in de toekomst. Zo wil hij misschien een apotheek beginnen. Hij vertelt ook dat hij getrouwd is, zijn vrouw verpleegkundige is en hij twee kinderen heeft. Op enig moment komen we op het onderwerp roken. Hij verteld dat hij absoluut niet gaat roken. Dit komt door de ervaring die hij heeft opgedaan toen hij nog militair was in het leger. Tussen 23 juli 1983 en 18 mei 2009 woede er in Sri Lanka een burgeroorlog. Het was een langdurige gewapende strijd tussen de Sri Lankaanse regering en de Tamil Tijgers (LTTE), een separatistische militante groep die streed voor een onafhankelijke staat voor de Tamil-minderheid in het noorden en oosten van Sri Lanka. Isham was gestationeerd aan het front, in een omgeving met sluipschutters. Een van zijn kameraden naast hem rookte in het donker een sigaret. Het gloeiende puntje bleek voor de sluipschutters een perfect doel, en de kameraad werd door zijn hoofd geschoten. Deze heftige gebeurtenis maakt dat Isham nooit van zijn leven zal gaan roken, en dat begrijpen wij heel goed.

Begin van de middag naderen we Kandy, ineens zijn we weer in een stad.

De mooiste treinreis ter wereld (vinden ze zelf) gaat van Kandy naar Ella, en iedere zichzelf respecterende backpacker moet deze reis maken. We weten dat we de volgende dag vroeg op moeten, dus kiezen we voor een hotel vlakbij het station. De manager verwelkomt ons en schrijft ons in, iets wat in Sri Lanka nog steeds in grote schriften/boeken gebeurt (?). Als we vragen naar de mogelijkheid om kaartjes voor de treinreis te reserveren, zien we aan zij reactie dat hij denkt "daar heb je er weer twee". Gelaten, maar altijd glimlachend helpt hij ons. Hij legt uit dat de reserveerbare plaatsen in een normale trein vaak al twee maanden van tevoren uitverkocht zijn. Dat zou betekenen dat je 's ochtends in een chaotische drukte moet vechten om een plaatsje, en in het slechtste geval moet staan in de derde klas, die dankzij flink proppen nooit uitverkocht is. Dat zien we niet zitten met onze koffers, maar gelukkig rijdt er een speciale toeristentrein en via een app kunnen we aan eerste klas kaartjes komen. 

Kandy heeft prachtige buitenwijken op de heuvels, maar wij zitten midden in het drukke centrum. Het is een kakofonie van toeterende tuktuks, krijsende kraaien en af en toe een toeterende trein, en het ruikt er in de drukke verkeer naar aangelengde diesel.
We gaan naar de markt. Een groot gebouw met een open binnenplaats, met twee verdiepingen en veel kleine winkeltjes. Bij de slager en visboer staan honden, katten en kraaien te azen op een restje. Als er even niet wordt opgelet, vliegen de vogels naar het hakblok om snel een stukje vis te jatten. De grote hoeveelheid bromvliegen en het ontbreken van een koelkast of ijs doen vrezen voor de voedselveiligheid, maar tot nu toe zijn we nog niet ziek geworden.

Na de markt gaan we naar de Sri Dalada Maligawa tempel (de Tempel van de Tand) . Deze boeddhistische tempel herbergt een van de belangrijkste relikwieën van het boeddhisme: een tand van de Boeddha. Voor de ingang staan rijen met kraampjes waar je prachtige lotusbloemen of kettingen van witte bloempjes kan kopen om te offeren. Er is een aparte ingang voor foreigners, die zoals bijna overal meer moeten betalen. We moeten onze schoenen weer achterlaten, uiteraard voor een kleine donatie. Het complex bestaat uit verschillende tempels en offerplekken met een atmosfeer die geheimzinnig en mysterieus ogen met gebouwen die 400 jaar oud aandoen.  Aan de andere kant doet het een beetje denken aan de waarzegger op de kermis met de veelvuldige aanwezige knipperende ledjes in vele kleuren. 

Na de tempel gaan we op zoek naar een kop koffie, die hebben we in dagen nog niet gedronken.We vinden een leuke hippe koffiebar in een steegje. Ze verstaan hier hun vak als barista goed, gezien de heerlijke koffie en de prachtige creaties die ze in de koffie creëren (zie foto's). Bij vertrek gaat Angélique nog even naar het toilet. Hiervoor krijgt ze een sleutel mee en een routebeschrijving naar buiten toe. Dit betekent weer terug de steeg in en in een zijsteeg de derde deur rechts? Bij het volgen van de beschrijving passeert ze een slapende man op een krat en het is er vreselijk vies en rommelig. Uiteindelijk treft ze het toilet aan in een soort van kast, aan de buitenkant afgesloten met een hangslot. Inmiddels hebben we tijdens onze reizen al heel wat bijzondere toiletervaringen opgedaan, nou ja deze kan daar ook weer bij zullen we maar zeggen. 

Aan het einde van de middag lopen we nog even naar het station, zodat we morgen weten waar we moeten zijn. 's Avonds eten we een hapje en doen we nog wat boodschappen voor de lange treinreis van de volgende dag.

Donderdag 12 september

Als we om 6 uur opstaan, zijn ze in het hotel al bezig met het ontbijt. Op een warmhoudplaatje staat de oploskoffie heerlijk te koken en de mensen van de keuken komen steeds meer toevoegen aan het ontbijtbuffet. Als we een taxi willen regelen, en het niet lukt via de app, is daar weer onze glimlachende hotelmanager. Hij ziet ons worstelen en ik vermoed dat hij er stiekem van geniet. Hij vraagt of hij kan helpen en heeft vervolgens binnen een minuut een tuktuk geregeld, waar wonder boven wonder passen onze beiden koffers en wij zelf er in. 

Op het perron komen we bekenden tegen. Dit wordt een terugkerend thema, want veel van deze mensen gaan we vaker tegenkomen. Uiteindelijk reizen bijna alle toeristen langs hetzelfde rondje, uiteraard is deze treinreis daar een onderdeel van. Nagenoeg het hele perron staat vol met toeristen, allemaal te wachten op dezelfde trein.
We zitten in de eerste klas, met airco en gesloten ramen. Al snel kom ik er achter dat dat eigenlijk best jammer is, omdat in de tweede klas de ramen, maar vooral de deuren van de trein open staan. Uit iedere deur en raam hangt dan ook backpacker te genieten van het ultieme gevoel van vrijheid om uit een rijdende trein te hangen. Nou ja misschien is het ook voor de mooie foto voor op insta.
Het is niet ongevaarlijk, want ondanks de trage trein die niet harder dan 40 rijdt, zijn er regelmatig planten, tunnels, verkeersborden of andere obstakels die je niet tegen je hoofd wil krijgen als je boven op een berg uit een rijdende trein hangt. Ik zie het een paar keer bijna fout gaan.

De treinreis is uitzonderlijk mooi, het landschap is adembenemend mooi met prachtige uitzichten over diepe dalen met vooral theeplantages, en alles is groen, groen en nog eens groen. Aan het einde van de rit is de prachtig geüniformeerde conducteur bereid om ook in de eerste klas de deuren open te zetten, en gaan ook wij even uit de deur hangen, maar dan wel heel voorzichtig. Voor op Insta.

Na een bij 7 uur durende treinreis komen we dan eindelijk in Ella aan. Helemaal verzadigd van al dat mooi groen, stappen we net als alle andere toeristen uit. We worden opgehaald door iemand van ons hotel. Ella is gelegen in een prachtig berggebied en het klimaat is er aangenaam (lees koeler dan in andere delen van Sri Lanka). Op enig moment stopt de tuktuk en stappen we uit, we zijn alleen nog niet helemaal aangekomen bij het hotel. Doordat de weg gerepareerd wordt, moeten we het laatste stuk lopen. Gelukkig dragen de heren van ons hotel de koffer.

Einde van de middag verkennen we Ella. Ons hotel is op een berg gelegen, maar ligt ook aan het spoor. De meeste mensen wandelen hier over het spoor. Dit is vaak korter en betekent minder klimmen. Doordat er niet heel veel treinen rijden en deze heel langzaam rijden en veel lawaai maken, ben je snel genoeg gewaarschuwd om het spoor af te gaan. Ondanks dat het gek aanvoelt, gaan we toch maar voor ons motto: do as the locals do. We lopen in zo'n tien minuten over het spoor naar Ella, wat een schril contrast is met Kandy. Ella is erg gericht op toeristen, door de velen cafés, restaurants en winkeltjes met de nodige souvenirs. Wat later op de avond begint het ook behoorlijk lawaaierig te worden doordat het ene cafe/restaurant nog hardere muziek draait dan de ander. Later op de avond gaan we gewapend met een zaklamp weer over het spoor terug naar het hotel. 

[zie de diverse filmpjes van de treinreis bij video's]